O nomeamento de Carteiro Honorario é un título honorífico que se concede a persoas que, sen seren empregados de Correos, dedicaron a súa obra e escritos a prestixiar esta Entidade.
O nomeamento implica o dereito de figurar na escala de Carteiros e o uso de uniforme sen soldo.
A principal prerrogativa consiste en que poden enviar toda a correspondencia sen ter que franqueala, estampando unha marca especial na que consta o título.
Ata o momento, soamente cinco persoas foron nomeadas Carteiros Honorarios na historia de Correos:
Mariano Pardo de Figueroa (1880)
Mariano Pardo de Figueroa (1880)
D. Mariano Pardo de Figueroa, gaditano de Medina Sidonia, é unha mostra do escritor culto do século XIX, documentado en diversas materias.
Tras ser investido Doutor en Madrid, dedicouse a viaxar por África, Australia, Escocia e outros países, para retirarse aos trinta e cinco anos de idade á súa aldea natal, da que non volveu saír ata 1889 para visitar a Exposición Internacional de París.
Alí desenvolveu o seu labor literario cun estilo fino e erudito e cunha sátira elegante, cortés e alegre que lle valeu ser nomeado membro de número das Reais Academias da Lingua e da Historia. Carteouse con todos os españois notables da súa época. Na súa biblioteca figuraba unha colección de sesenta tomos de cartas dirixidas a el dende 1854 ata 1890.
De talento versátil, pródigo en rarezas, en chilindradas e en divertimentos, naceu ao redor del, por quen non o coñecía, unha lenda de figura estraña e quixotesca. Lenda que el mesmo alimenta (nas súas tarxetas fai imprimir un castelo ameado, que existe soamente na súa imaxinación e adopta o sobrenome de Doutor Thebussem, anagrama de Embustes, cun Th xermánico para aumentar a intriga e que define o personaxe).
Dedica a súa obra literaria de maneira especial ao Correo. Empéñase en conseguir a mellora social e económica dos seus empregados e o interese e o respecto cara a eles por parte dos gobernos de España. Publica estudos sobre as orixes dos correos no mundo, é o primeiro que emite en España unha tarxeta postal particular, o primeiro escritor que trata temas filatélicos e fomenta a afección a coleccionar selos.
Correos correspondeu á súa dedicación nomeándoo Carteiro Honorario de Madrid primeiro e Carteiro Honorario de España e as súas Indias máis tarde, con dereito a uniforme e franquía da correspondencia.
Rafael Álvarez Sereix (1893)
Rafael Álvarez Sereix (1893)
Nacido en Madrid en 1855, D. Rafael Álvarez Sereix foi Xefe Superior de Administración civil, enxeñeiro de Montes, xeodesta do Instituto Xeográfico, membro da Real Academia Española, Presidente honorario da Real Sociedade Xeográfica de Madrid e Gobernador civil das Baleares.
Director e propietario de “Revista Contemporánea”, foi cualificado polos seus contemporáneos como “home de actividade fecunda, saber enciclopédico e talento privilexiado”.
No ano 1903 foi designado árbitro na cuestión de límites entre Honduras e Nicaragua.
Como membro da Real Academia Española, redactou máis de mil seiscentas papeletas para o Dicionario e defendeu ardentemente esta obra e a Corporación fronte aos ataques de Antonio Valbuena.
Foi un entusiasta defensor dos intereses e dos servizos de Correos. Destacou polos seus escritos aos poderes públicos reclamando melloras para os funcionarios. Gran figura da política liberal, traballou como consultor e organizador de rutas e servizos postais, sendo nomeado socio de honor número dous da Academia Iberoamericana e Filipina de Historia Postal.
Nomeado Carteiro Honorario en 1893, era desta distinción da que máis orgulloso se mostraba, compartíndoa con don Mariano Pardo de Figueroa, o ilustre “Doutor Thebussem”. Visitou os servizos postais de diversas capitais españolas e en todas elas era recibido con mostras de amizade e entusiasmo, recibindo múltiples homenaxes, obsequios e condecoracións.
Camilo José Cela (1982)
Camilo José Cela (1982)
D. Camilo José Cela Trulock, premio Nobel de Literatura de 1989, naceu en Iria-Flavia (A Coruña) en 1916. Dende o ano 1982 ostenta tamén o título de Carteiro Honorario. Os méritos que o fixeron acredor ao nomeamento son os seus múltiples traballos sobre Correos, dos que unha parte moi considerable está relacionada coa xeografía postal.
Entre as obras que gardan relación estreita co Correo, o primeiro en orde cronolóxica é Elogio del Correo, un fermoso ensaio que se complementa cunha Etimoloxía da palabra Correo.
Máis abundantes son os seus libros de Viaxes, nos que sempre aparecen pinceladas dos Carteiros das aldeas e comarcas que percorre. Viaje a la Alcarria, Del Miño al Bidasoa, Cuadernos del Guadarrama, Ávila e Judíos, Moros y Cristianos, son fermosas leccións de xeografía postal.
Mais a súa obra máis importante relacionada co Correo é o Diccionario Geográfico Popular de España, do que en 1998 se publicou o Tomo I, cunha introdución á ditaloxía tópica. Iniciado en marzo de 1971, é unha recompilación exhaustiva da xeografía humana das aldeas e terras de España. Na recollida de datos tiveron unha colaboración decisiva todos os Carteiros en servizo activo naquelas datas, agora compañeiros de escala de don Camilo José Cela.
O Diccionario Geográfico Popular de España, dicionario de xentilicios, pseudoxentilicios e ditados tópicos, suplirá, unha vez editada en toda a súa extensión, as carencias da lexicografía española neste campo e estuda con rigor e seriedade as peculiaridades de todas as aldeas e cidades de España, mesmo as dos recantos máis afastados. O seu método científico é a Ditadoloxía tópica, cuxa primeira cátedra foi creada por don Camilo José Cela na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Palma de Mallorca.
Ramón Carande y Thovar (1984)
Ramón Carande y Thovar (1984)
D. Ramón Carande y Thovar, naceu en Palencia, no ano 1887 e pasou a súa nenez en Carrión de los Condes, época que recorda con nostalxia nos seus escritos, e en especial a chegada da dilixencia co correo, - catro horas para corenta quilómetros de distancia dende a capital -, testemuño dun correo artesanal e íntimo.
Estudou en Madrid as carreiras de Dereito e Económicas, contactando entre os seus profesores con homes como Francisco Giner de los Ríos, Gumersindo Azcárate, Aramburu e Ureña. Amplía estudos en Alemaña e logra a súa cátedra na Universidade de Murcia.
En 1927 permuta a súa cátedra murciana pola de Sevilla onde ocupa a de Economía Política e Facenda Pública na Facultade de Dereito. Alí inicia o seu brillante e fecundo labor investigador pasando longas horas no Arquivo de Indias e noutras institucións. No ano 1931 vive en Madrid, tras a proclamación da república, e ocupa praza no Consello de Estado. Mantén amizade cos intelectuais da época, Cossio, Marañon, Díaz Cañavate, e prosegue as súas investigacións.
Destituído da súa cátedra por motivos políticos, dedicou todo o seu tempo a preparar a súa obra capital na historiografía española Carlos V e os seus banqueiros, un estudo das relacións económicas da época e cuxas fontes esenciais son as cartas do emperador. O primeiro volume dos tres que compoñen a obra aparece en 1943.
Ramón Carande considerou sempre a correspondencia como fonte histórica de singularísimo valor, leu miles de cartas sobre todo de Carlos V e dos mercadores. Do valor histórico da correspondencia en xeral e da imperial en particular deixou constancia na súa obra Carlos V: Viajes, cartas y deudas, incluído na segunda serie dos seus estudos sobre Historia de España.
Foi nomeado Carteiro Honorario o 19 de xullo de 1984. Dous anos máis tarde faleceu na súa finca de Almendral (Badaxoz).
Antonio Mingote Borrachina (1998)
Antonio Mingote Borrachina (1998)
D. Antonio Mingote Barrachina nace en Sitges (Barcelona) en 1919. Aos 27 anos os seus chistes xa se publican na popular revista La codorniz. En 1948 edita a súa primeira novela Las palmeras de cartón, anunciada na editorial Planeta como a mellor novela do ano. Cinco anos despois empeza a publicar un chiste diario en “ABC”, colaboración que se vén mantendo sen interrupcións ata hoxe.
A súa gran traxectoria profesional foi obxecto de numerosos recoñecementos, como a concesión en 1961 da Cruz de Caballero de Isabel la Católica; a Medalla de Ouro de Belas Artes, o premio Larra en 1962, Ondas, en 1976; o Víctor de la Serna en 1978, o Nacional de Periodismo, en 1980, a Medalla de Ouro ao Mérito no Traballo e outros moitos...
Dende 1967 Prensa Española S.A., presidida por Juan Ignacio Luca de Tena, outorga anualmente o premio “Mingote” ao mellor traballo de periodismo gráfico, galardón que ganaría o debuxante aquel mesmo ano e que hoxe é un dos máis prestixiosos xunto co “Mariano de Cavia” e “Luca de Tena”.
Antonio Mingote Barrachina, académico da Real Academia Española de la Lengua dende 1987, humorista excepcional, leva vinculado dende hai máis de corenta anos ao desenvolvemento da idea a través da imaxe. O 17 de xuño de 1998 foi nomeado Carteiro Honorario pola súa achega ao proxecto de incorporación da carta aos procesos curriculares nas diferentes materias que se ensinan nas escolas coa
creación de vinte e catro selos diferentes, emitidos en dous pregos, que recollen escenas do Quixote.
